تاریخچه چمن مصنوعی

تاریخچه چمن های مصنوعی

چمن های مصنوعی در فاصله زمانی بین سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۹ میلادی در ایالات متحده امریکا، ظهور کرد. اما بسط ان در اروپا، بعد از المپیک سال ۱۹۷۶ منترال، حادث گردید. دیری نپایید که هیئت های متنوع ورزشی، متوجه امتیازات مربوط به کاربرد چمن های مصنوعی شده و روش های متعددی را برای اعمال شرایط استاندارد، به کار بستند. ازمایشات و تحقیقات علمی و فنی فراوانی طی بیست سال گذشته بر گستره های مصنوعی چمن انجام پذیرفته اند که ماحصل ان معرفی چمن های مصنوعی Non-Sand-filled، برای زمین های ورزشی هاکی و تنیس در کنار چمن های مصنوعی Sand-fill، برای اکثر رشته های ورزشی و اماکن تزیینی، بوده است.

ایالات متحده امریکا به عنوان نخستین کشوری شناخته می شود که کاربرد چمن های مصنوعی را در سطوح ورزشی، سرلوحه کار خویش قرار داده است. این نمونه از چمن های مصنوعی تحت عنوان نسل اول، یاد می شوند که عموما برای پهنه های مربوط به رشته ورزشی راگبی، مورد استفاده قرار می گرفتند. تراکم چمن های این نسل بسیار بالا بوده و با نخ هایی کوتاه از نایلون یا پلی امید، شکل می گرفتند. رشته های نایلونی در برابر اشعه ماوراء بنفش نور خورشید بسیار حساس بوده و در عین حال خشن و زبر، می باشند. بنابر این چمن های مصنوعی به سرعت تخریب شده و احتمال بروز صدمات را برای کاربران، افزایش می دادند. برای جلوگیری از بروز اسیب دیدگی های احتمالی عموما، از ابیاری پهنه بازی قبل از هر مسابقه بهره برده می شد. چنین شرایطی کاهش چشم گیر هزینه ها را در پی نداشت. اما به هر منوال تا حدودی باعث صرفه جویی می بود. امروزه چمن های مصنوعی نسل اول تنها بر پهنه های هاکی مورد استفاده قرار می گیرند با این تفاوت که به جای نایلون از نخ های پلی اتیلن و گاها پلی پروپیلن، بهره برده می شود. تحقیقات اروپاییان بر چمن های مصنوعی، منجر به شکل گیری نسل دوم پوشش های مصنوعی سطح زمین های ورزشی، گردید. اساس کار در این نسل استفاده از نخ های پلی پروپیلن بلند و تراکم کمتر بوده است. ماحصل این تغییرات، کاهش هزینه ها و صرفه جویی بیشتر بود اما از بعد کیفی نتایج مطلوبی را به دنبال نداشته و عملکرد را به شدت تقلیل می داد. تکامل چمن های مصنوعی نسل دوم، به سمتی سوق یافت که کاربرد لایه های زیرین محافظ را در قالب مرتجع کننده سطح، ارجحیت یابد. به دنبال این رخداد، سطح کیفی زمین ها ارتقاء یافته و در عین حال تفاوت هایی واضح را با نسل اولی ها، هویدا ساخت. در ادامه تکامل چمن های مصنوعی نسل دوم، ادغامی از سیستم های Non-sand-filled و Sand-filled، پا به عرصه وجود نهاد. در این سیستم که تحت عنوان Semi-sand-filled شناخته می شود، کیفیت را از Non-sand-filled و کاهش هزینه ها را از Sand-filled، به ارث برده است. بعد از سال ۱۹۹۰ میلادی، تمرکز هیئت های فوتبال به سمت امتیازات برجسته کاربرد چمن های مصنوعی معطوف گردید. در این میان اشکالاتی مانند انحراف مسیر توپ،

صدمات احتمالی و فقدان عاملی برای جذب ضربه، همواره مخالفان کاربرد چمن های مصنوعی را شارژ می نمود.

نسل سوم چمن های مصنوعی متناسب با کابرد بر پهنه زمین های راگبی و فوتبال، ظهور یافت که تراکم رشته ها در انها تقلیل و طول نخ ها افزایش پیدا کرده بود. جنس نخ ها، از پلی اتیلن منظور گردیده بود. ثبات بیشتر سطح به واسطه کاربرد شن های سیلیس و نرمی و ارتجاعیت بالاتر سطح به وسیله کاربرد خرده های لاستیک، تامین گردید. امروزه سیستم نصب و استفاده به همین شکل منظور می گردد اما جنس نخ ها، تراکم نخ ها، ارتفاع نخ ها و ظرافت و زیبایی رشته های چمن، همگی متغیر بوده و در قالب نسل های چهارم و پنجم چمن های مصنوعی، متناسب با نوع کاربرد، تعیین شده و بافت می گردند.

 

کامنت‌ها بسته هستند.